วันนี้ผมขอร่วมต้อนรับการลงโรงของหนัง "รักแห่งสยาม" ด้วยการพูดถึงเรื่องความรักกับเค้าบ้าง
ที่จริงผมเองมันก็ไม่ใช่นักรัก หรือผู้สันทัดกรณีว่าด้วยความรักอะไรหรอก (แต่ถ้าความ ใคร่ ล่ะก็ไม่แน่ อิ อิ 
)
ตั้งแต่เกิดเป็นตัวเป็นตน มีคนรักมาแล้วก็ไม่กี่คน
จำความได้ว่าคนรักคนแรกมาจุติกลางตัวกลางใจผมก็ตอนเรียนปริญญาตรี ปีสุดท้ายแล้ว
คนต่อมาก็ช่วงเรียนปริญญาโท
ทั้ง 2 คนนี้ เป็นอดีตไปกันหมดแล้วล่ะครับ
จะว่าไป
ผมเองก็ไม่ใช่คนที่วิ่งหาความรักเลยนะครับ
แต่ไหนแต่ไรมาผมไม่เคยมีความรู้สึกว่า อยากมีแฟน อยากมีคนรัก
(เพื่อนผมคนหนึ่งมันใช้คำว่า อาการหัวใจเป็นสัด 
)
แต่ไหนแต่ไรมา ผมตั้ง เข็มมุ่ง หรือเป้าหมายชีวิตไว้ที่การเรียน
ผมไม่เคยกะเกณฑ์ว่าตัวเองจะต้องมีความรัก มีคนรักเมื่อช่วงใดของชีวิต
ผมไม่เคยวิ่งหาความรัก
เพระฉะนั้น ผมไม่เข้าใจความรู้สึกของคนที่มาบ่น มาพูดให้ผมฟังว่า อยากมีแฟนๆๆร่ำร้องว่า เมื่อไหร่จะมีแฟนๆๆ
ผมไม่เข้าใจหรอกครับ
ถึงผมจะไม่เคยวิ่งหาความรัก
แต่พอบทมันจะเข้ามา มันก็เข้ามาของมันเอง ทีละเล็ก ทีละน้อย
พอมันมีเข้ามาเมื่อไหร่และผมแน่ใจแล้วว่า คนนั้นคือคนที่ ใช่ สำหรับผมในแต่ละช่วงของชีวิต
ผมก็เต็มที่กับมัน ดีใจ สุขใจและพร้อมจะเจ็บหรือเสียใจกับมันอย่างเต็มที่ เมื่อถึงเวลาจะต้องเจ็บ
ด้วยเหตุนี้ ผมก็พอจะพูดได้ว่า
ด้วยประสบการณ์ส่วนตัวผมก็พอเข้าใจเรื่องความรักตามแบบ ตามความหมายของผมอยู่เหมือนกัน
จะว่าไปแล้ว ความรักก็เป็นปรากฏการณ์ที่อยู่คู่กับสัตว์มนุษย์มาแต่ไหนแต่ไร (แล้วมันมีมาตั้งแต่เมื่อไหร่หว่า 
)
บางคนถึงกับพูดว่า ชีวิตของเขาจะต้องไม่แล้งความรัก (ไอ้คนทีพูดประโยคนี้ ก็เพื่อนผมคนหนึ่งนั่นแหละ เพิ่งคุยกันใน M เมื่อคืนวานนี่เอง)
ประมาณว่า ความรัก ก็น่าจะเป็นปัจจัยหล่อเลี้ยงชีวิตอย่างหนึ่ง
แล้วถ้าอย่างนั้น ความรักน่าจะถือเป็นปัจจัยที่เท่าไหร่ เมื่อนับจากปัจจัย 4 ที่เรารับรู้กันอยู่แล้ว
สำหรับคำถามนี้
ส่วนตัวแล้วผมว่า ความรัก มันก็ถือเป็นปัจจัย 4 ที่เราคุ้นเคยกันอยู่แล้วนั่นแหละ
ไม่ต้องไปคิดมากเพื่อที่จะจัดว่ามันควรจะเป็นปัจจัยที่เท่าไหร่หรอก
ผมคิดว่า ความรัก ก็เหมือนบ้าน
ไม่ว่าจะเป็นบ้านหลังเก่า หรือบ้านหลังใหม่
มันก็ให้ความอบอุ่น เป็นที่พักพิงได้
และมันจะเป็นบ้านที่แสนสุขยิ่งขึ้นหากทั้งสองฝ่ายต่างก็ช่วยกันดูแลรักษาบ้านของหัวใจกันและกัน
ในขณะเดียวกัน
ความรัก ก็เปรียบเสมือนอาหาร เสื้อผ้าและยารักษาโรค
เป็นอาหารที่หล่อเลี้ยงชีวิตและหัวใจให้มีชีวิตชีวา ชุ่มชื่น
หรือในยามต้องการความอบอุ่น
ความรักก็เป็นเสื้อผ้าที่กันลมกันฝน กันแดด ให้กับหัวใจและชีวิตของเรา
เมื่อไหร่ที่ประสบปัญหา ไม่ต่างจากยามโดนไข้เล่นงาน
ความรักจากคนรัก ก็เป็นดั่งยารักษาความเจ็บไข้หรือปัญหานั้นๆ
ด้วยคำปรึกษา ด้วยความคิดความปรารถนาดี ความช่วยเหลือ
จากคนรักที่อยู่เคียงข้างเรา
edit @ 22 Nov 2007 13:48:28 by cancer
ผมเอง ที่ผ่านๆมามีคนที่อยู่ในสถานะเป็นคนที่ผมเคยรักมาแล้ว
แม้ผมเองจะมีคนรักใหม่
แต่ผมเองก็ยอมรับนะ แต่ละคนไม่เหมือนกัน
คนใหม่ ก็เป็นคนใหม่ คนเก่าก็เป็นคนละคนที่ไม่เหมือนกัน
แม้ปัจจุบัน เราจะมีคนรักใหม่ แต่ก็ไม่เคยลืมคนรักเก่า ผมยังคิดถึงเขาเสมอ
ไม่ว่ามันจะเพิ่งผ่านไป 1 วินาที 1 นาที 1 ชั่วโมง 1 วัน 1 สัปดาห์ 1 เดือน 1 ปี
หรือจะอีกกี่วินาที อีกกี่นาที อีกกี่ชั่วโมง อีกกี่วัน อีกกี่สัปดาห์ อีกกี่เดือน อีกกี่ปี
ผมก็ไม่เคยลืมเขาเหล่านั้น
ไม่ว่าจะเป็นชั่วโมงที่ผมได้รับความสุข หรือความเศร้าจากเขา
ความรู้สึกยังคงเดิม ความทรงจำยังชัดเจน
ช่างปะไร ถ้าใครจะมองว่าผมเป็น คนที่ยึดติดกับอดีต
edit @ 22 Nov 2007 13:51:23 by cancer
edit @ 22 Nov 2007 13:51:52 by cancer
